مقايسه فروش تسليحاتي روسيه و شوروي

سال(1955) 1334، 15 كشور، 618/5 ميليارد دلار

سال(1965) 1344، 25 كشور، 838/7 ميليارد دلار

سال(1975) 1354، 31 كشور، 377/10 ميليارد دلار

سال(1985) 1364، 31 كشور، 079/14 ميليارد دلار

سال(1995) 1374، 23 كشور، 272/3 ميليارد دلار

سال(2005) 1384، 20 كشور، 771/5 ميليارد دلار

در دهه 70 (90 م) فروش تسليحات از سوي روسيه عمدتاً به تسليحات كوچك، وسائط زرهي و هواپيماهاي قديمي محدود مي‌شد، كه اين امر نگراني‌هاي غرب را برنمي‌انگيخت، اما در دوره پوتين فروش تسليحات پيشرفته از جمله هواپيماهاي جنگي پيشرفته، سلاح‌هاي هدايت شونده دقيق و سيستم‌هاي دفاع موشكي پيشرفته در دستوركار قرار گرفته كه اين امر نگراني‌هايي را برانگيخته است. دي 1385 (ژانوية 2007) روسيه به هند پيشنهاد همكاري مشترك براي ساخت يك هواپيماي پيشرفته جنگي "نسل پنجم" را داد كه قرار است تا سال 1388 (2009) به توليد برسد. اين هواپيما اف/ اي 22 رَپتُر نام دارد و داراي قابليت‌هاي قابل ملاحظه رادارگريزي، سرعت فوق‌صوت، قابليت مانور فوق‌العاده و قابليت ديد الكترونيكي بسيار بالا است. قبل از اين روسيه هواپيماهاي پيشرفته "نسل چهارم" سوخو ام كا آي - 30 را در اختيار هند قرار داده بود كه به لحاظ تكنولوژيكي هم‌رديف و حتي بالاتر از هواپيماهاي اف 15 سي و اف 16 امريكايي هستند.
دي 1386 (ژانويه 2007) مسكو اعلام كرد قرارداد فروش 29 مجموعه پدافندي پيشرفته تور ام يك با ايران را نهايي كرده است. سرگئي ايوانف نيز اعلام كرد روسيه درصدد فروش موشك‌هاي دوربرد اس - 300 به ايران است. كارشناسان معتقدند؛ توپ‌هاي تور ام يك كه همزمان مي‌توانند 48 هدف را ره‌گيري كنند به همراه موشك‌هاي اس - 300 هر حمله احتمالي هوايي به تأسيسات هسته‌اي را با مشكل مواجه مي‌كنند. مقامات اسرائيل از روسيه به خاطر استفاده حزب‌ا... در جنگ 33 روزه از موشك‌هاي ضدتانك روسي كه ارتش اين كشور را با تلفات مواجه و تحرك زرهي آن را به شدت تحت تأثير قرار داده بود، را مورد اعتراض قرار داد. فروش راكت‌هاي ضدزره هدايت شونده ليزري به نام كورنت - اي به سوريه با برد 5 كيلومتر و توان تخريب بالا نيز با انتقاد غرب مواجه شد. فروش 6 زيردريايي مدرن به ونزوئلا، فروش ناو هواپيمابر "آدميرال گارشكف" به هند، فروش دو زيردريايي نظامي به الجزاير و قرارداد 2/2 ميليارد دلاري فروش تسليحات به ليبي كه همگي در سال 86 - 1385 ( 2007 - 2006) محقق شده‌اند از ديگر فعاليت‌هاي روسيه در اين حوزه است. سرگئي چمزُف رئيس اداره صادرات تسليحاتي دولتي روسيه (روس‌بارون‌اكسپورت) اواخر آذر 1385 (دسامبر 2006) طي مصاحبه‌اي اظهار داشت؛ "اين حقيقت كه روسيه در عرصه صادرات توليدات نظامي يك قدرت مهم به شمار مي رود حاكي از آن است كه صنايع نظامي روسيه نه تنها احياء شده بلكه توان بالقوة زيادي براي توسعه دارد". در روسيه هم‌‌اكنون حدود 1550 شركت و كارخانه در زمينة تسليحات مشغول به فعاليت هستند كه از تجربيات دوره شوروي به خوبي بهره مي‌گيرند.
عوامل مختلفي در افزايش فروش تسليحاتي روسيه در دوره پوتين نقش داشته كه از آن جمله مي توان به دو دليل عمده اشاره كرد. اول اينكه آبان 1379 (نوامبر 2000) با ايجاد اداره واسطه دولتيِ روس‌بارون‌اكسپورت كه با ادغام دو اداره روس‌واروژِنايِ و پروم‌اكسپورت شكل‌ گرفت مشكل تعدّد و پراكندگي نهادها و شركت‌هاي واسطه فروش تسليحاتِ دهه 70 (90 م) مرتفع شد. هم‌‌اكنون اين اداره با نمايندگي‌هاي متعدّد خود (در سال 1382 (2003) 35 نمايندگي خارجي) مسئوليت انحصاري فروش تسليحات را به عهده دارد. دوم اينكه علي‌رغم گذشته هم‌اكنون اداره روس‌بارون‌اكسپورت كاملاً تحت نظر دولت فعاليت مي‌كند. درگذشته بر حسب تصميم برخي مقامات و يا شبه‌مقامات سلاح‌هاي مختلف به هر مشتري خارجي فروخته مي‌شد. اما هم‌‌اكنون تسليحات با نظم بهتر و تعداد و نوع مشخص در اختيار مشتريان مشخص قرار مي‌گيرد. روسيه در رويكرد جديد فروش تسليحات خود براي جلب بازارها موارد زير را مورد توجه قرار داده است.

1- متنوع كردن مشتريان و يافتن مشتريان جديد در بازارهاي جهاني تسليحات
2- توجه به بخش‌هاي جانبي فروش تسليحات از جمله قطعات يدكي و تجهيزات تعمير و نگهداري
3- اعطاي مجوز به صنايع دفاعي ساير كشورها براي توليد تجهيزات و قطعات
4- حداقل‌سازي رقابت بين شركت‌هاي روسي توليدكننده تسليحات در بازارهاي جهاني
5- ايجاد يك مكانيسم شفاف، معتبر و منسجم از تصميم‌سازي تا انجام فروش تسليحات
6- توجه به خدمات پس از فروش

جمع‌بندي

تحليل‌گران معتقدند روسيه و پوتين در تلاش براي تحقق اهداف بلندپروازانه توسعه توان نظامي خود دو نكته را بايد مطمح نظر قرار دهند. اول اينكه سياست‌سازان كرملين بايد توجه داشته باشند كه هر چند قدرت نظامي با وجود تحولات پس از جنگ سرد و طرح مؤلفه‌هاي جديد قدرت از جمله اقتصادي و تكنولوژيكي، همچنان عنصر غالب قدرت است، اما پر واضح است كه قدرت نظامي بدون پشتوانة اقتصادي و نرم‌افزاري عقيم است. به نظر مي‌رسد پوتين با توجه به تأكيد مكرر بر اين اعتقاد كه روسيه تبديل به قدرتي‌ بزرگ نخواهد شد مگر با اقتصادي قدرتمند، به اين مهم توجه دارد، اما با توجه به واقعيات تحليل‌گران هدف بلندپروازانه او در تبديل روسيه به كشوري پيشرو در توليد تسليحات نظامي را با توجه به اقتصاد، صنايع و تكنولوژي ضعيف اين كشور در آينده نزديك ممكن نمي‌دانند. از سوي ديگر به نظر مي‌رسد روسيه بايد با توجه به اينكه فرآيند توسعه آن بدون تعامل مثبت با جامعه بين‌الملل و به ويژه غرب با مشكلات و تأخير زياد همراه است، بين رفتارها و هدف‌گذاري‌هاي نظامي خود از يك سو و ايجاد تصويري بهتر از خود در عرصه بين‌الملل از سوي ديگر با مهارت و ابتكار عمل كند، تا بلندپروازي‌هاي نظامي هدف كلان توسعه روسيه را تحت‌ الشعاع خود قرار ندهد.
...............................................................

جمع آوری از کیانوش ولی نژاد

هواپيماي جنگنده F-15 كه براي كشور عربستان ساخته شده با لقب خورشيد صلح (Peace Sun) شناخته مي شوند كه تعدادشان به ۷۲ فروند مي رسدقبل از آن نيز عربستان۶۲ فروند از هواپيماهاي F-15 مدل E و F در اختيار داشته است
 

كشور پادشاهي عربستان از دهه ۱۹۵۰ به بعد همواره در زمينه نظامي وابسته به كشور ايالات متحده آمريكا بوده است. سربازان، خلبانان و اكثر نظاميان كشور عربستان در آمريكا آموزش مي بينند يا زير نظر مربيان آمريكايي دوره هاي نظامي را در عربستان مي گذرانند و اين امر از دهه ۱۹۵۰ به بعد آنچنان دنبال مي شود كه اگر روزي آمريكا حمايتش را از عربستان قطع كند، نيروهاي نظامي عربستان شايد ديگر قادر به ادامه فعاليت نباشند. اين داستان (وابستگي عربستان به آمريكا) از دهه ۱۹۷۰ به بعد پررنگ تر شد. هنگامي كه نيروهاي هوايي سلطنتي عربستان اقدام به خريد صد فروند هواپيماي Tiger)F-5) كرد در حالي كه هم اكنون عربستان به دنبال جايگزيني براي F-5ها مي گردد. بهترين جايگزيني كه اعراب توانستند انتخاب كنند هواپيماي جنگنده F-16 بوده است كه قرار بوده ۸۰ تا ۱۰۰ فروند از آن خريداري شود. در اين راستا عربستان چندين فروند هواپيماي جنگنده F-15 نيز خريداري كرد و قراردادي مجزا به مبلغ ۶/۱ ميليارد دلار (۳ ساله) با آمريكا مبتني بر شبيه سازي هاي پروازي، سرويس هاي تكنيكي جنگنده هاي F-15 آموزش خلبانان و يك سري تجهيزات اضافي براي هواپيماهاي جنگنده بست. در ماه مارس سال ۱۹۹۹ دولت بيل كلينتون با فروش ۶۴ عدد موشك پيشرفته هوابه هواي ميان برد AIM-120B به عربستان براي تجهيز هواپيماهاي FE-15 موافقت كرد كه ارزش اين قرارداد ۲۸ ميليون دلار برآورد شد.
البته عربستان به غير از آمريكا از كشورهاي ديگر نيز خريد مي كند به عنوان مثال نيروي هوايي سلطنتي عربستان (RSAF) درخواست خريد ۱۱۰ فروند هواپيماي تورنادو نيز كرده است كه تعداد آنها را به صورت مشروح برايتان مي گوييم.
هواپيماي جنگنده F-15 كه براي كشور عربستان ساخته شده با لقب خورشيد صلح (Peace Sun) شناخته مي شوند كه تعدادشان به ۷۲ فروند مي رسد قبل از آن نيز عربستان ۶۲ فروند از هواپيماهاي F-15 مدل E و F در اختيار داشته است.  
 
 
 

اما هواپيماي ديگر عربستان، تورنادوست. اين جنگنده پيشرفته كه ۲۹۰ فروند آن در دست نيروي هوايي آلمان، ۹۰ فروند آن در اختيار نيروي هوايي ايتاليا، ۱۸۶ فروند آن نزد نيروي هوايي سلطنتي انگلستان است و ۹۶ فروند ديگر آن نيز در اختيار نيروي هوايي عربستان است. اين هواپيماي جنگنده كه قادر به انجام عمليات در روز و شب و انواع مختلف آب و هواست جزو جنگنده هاي پيشرفته حال حاضر دنيا به حساب مي آيد.
تورنادوها براساس قراردادي به نام اليمامه (۹ فوريه سال ۱۹۸۶) كه بين انگلستان و عربستان بسته شد به اعراب فروخته شد. هم اكنون در كل ۷۲ فروند آنها آماده پرواز هستند كه ۲۴ فروند آنها رهگير - شكاري و ۴۸ فروند ديگر نيز ضربتي اند. طبق قرارداد تجهيزات سخت افزاري آنها توسط انگلستان تامين خواهد شد. بعد از آن در تاريخ ۵ جولاي سال ۱۹۸۸ پادشاه بن عبدالعزيز قراردادي به نام اليمامه ۲ با انگلستان براي خريد ۴۰ تا ۵۰ فروند ديگر به امضا رساند ولي در كل ۹۰ فروند تورنادو مي توانند بر فراز آسمان عربستان پرواز كنند.
همان گونه كه گفتيم عربستان هواپيمايF-5A-21 كه با مشخصه ۱۵-FE شناخته مي شود نيز از آمريكا خريداري كرده است (كشورمان ايران نيز چندين فروند F-5 در اختيار دارد). عربستان در رده هواپيماهاي جنگنده چندين فروند MK-65 نيز دارد.
اعراب به فكر حمل و نقل نيز بوده اند و در اين زمينه داراي هواپيماهايي چون CN-235 هستند. اين هواپيماي دوموتوره (توربوپراپ) مي تواند ۶۰۰۰۰ كيلوگرم بار حمل كند و بردش حدود ۲۲۵۰ مايل دريايي است. CN-235 بيشتر براي حمل و نقل هاي نظامي مورد استفاده قرار مي گيرد. اين هواپيما ساخت شركت كاسا (CASA) از كشور اندونزي است. CN-235 از پركارترين هواپيماهاي نيروي هوايي عربستان بوده است زيرا تاكنون ۵۰۰ هزار ساعت پرواز بر فراز آسمان عربستان داشته است. البته عربستان ۲۲۰ فروند CN-235 دارد كه به نسبت تعداد زيادي به نظر مي رسد.
هواپيماهاي CE-130 وCF-130 نيز جزو هواپيماهاي ترابري كشور عربستان هستند. ۹ فروند CE-13 بين سال هاي ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۸ تحويل عربستان شد و ۲۴ فروند CH-130 نيز در سال هاي ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۷ به RSAF واگذار شد. مدل هاي E و H هواپيماهاي C-130 تفاوت هاي زيادي با هم ندارند. در مدل H موتورها و ايونيك (الكترونيك هواپيما) پيشرفته تر از مدل E است. چندين سال پيش نيز عربستان قراردادي مبني بر بهينه سازي (update) هواپيماهاي C-130 با بخش خدمات خاورميانه شركت لاكهيد مارتين (Lockheed Martin) به امضا رساند.  
 
 

در زمينه پشتيباني و حمايت هوايي عربستان از دو نوع هواپيماي KC-130 AWACS (آواكس) بهره مي برد.
KC-130 يك هواپيماي چندمنظوره سوخت رسان است كه هدف اصلي آن سوخت رساني هوايي است كه در مواقع ضروري به عنوان هواپيماي باربري نيز استفاده مي شود. اين هواپيما سرعت بسيار زيادي در سوخت رساني دارد و مي تواند عمليات سوخت رساني اش را به سرعت سوخت رسان هاي زميني و حتي سريع تر انجام دهد. در هر پرواز مي تواند ۳۶۰۰ گالن سوخت با خود حمل كند. دستگاه هاي تزريق سوخت به هواپيماهاي ديگر با سرعت ۳۰۰ گالن در دقيقه مي توانند هواپيماهاي ديگر را تغذيه كنند. KC-130 مي تواند در يك زمان حداكثر به ۴ فروند هواپيما يا هلي كوپتر سوخت برساند. عربستان از اين نوع هواپيماي سوخت رسان ۶ فروند دارد.
هواپيماي شناخته شده ديگري به نام آواكس (AWACS) نيز از آمريكا گرفته است كه جزو دارايي هاي منحصربه فرد هوايي كشور عربستان به حساب مي آيد.
اين بخش از دارايي هاي هوايي كشور عربستان بدون حساب وسايلي چون هلي كوپترها و ... بود.
كشور عزيز ما ايران نيز در چندين سال گذشته جزو مقتدران اين عرصه بوده است ولي به دليل تحريم ها و مشكلات متعدد افت واضحي داشته است و هم اكنون ما بايد خودمان بدون تكيه بر ديگران اين عقب ماندگي را جبران كنيم و از طرف ديگر بدانيم كه كشور همسايه و مسلمان ما يعني عربستان سعودي داراي نيروي هوايي قدرتمندي است. با اين كه تمامي آن تقليدي است، اما احتياط واجب است

اما برنامه های پیش روی نیروی هوایی عربستان این نیرو قصد سفرش تعداد زیاد تایفون برای جایگزینی  تورنادو و تایگر های خود است همچنین بشکلی گسترده دست به بازسازی سیستم دفاع هوایی و پوشش راداری خود نموده که تقریبا کاملترین پوشش راداری را در خاور میانه دارد

جمع آوری از کیانوش ولی نژاد

این روزها زمزمه های زیادی در خصوص حمله به ایران شنیده می شود. کارشناسان مسایل سیاسی, دفاعی و نظامی در گفتگوهای رسمی و غیر رسمی خود به بررسی این مسئله می پردازند, تحرکات مقامات سیاسی و نظامی آمریکا و اسرائیل در کشورهای همسایه ایران (ترکیه, آذربایجان, گرجستان و...) زیاده شده و حتی سران کشورهای دنیا در مذاکرات و بازدیدهای معمول خود قسمتی از وقت خود را به بررسی و صحبت در خصوص فعالیت های هسته ای ایران اختصاص می دهند. این مسئله آنقدر شیوع پیدا کرده که حتی مردم ایران در کنار مطبوعات و سایر رسانه های داخلی در قبال آن واکنش نشان داده و در وبلاگها و سایت های اینترنتی خود مطالبی را در خصوص حمله احتمالی اسرائیل و آمریکا به ایران و تاسیسات هسته ای منتشر کرده اند. این مسائل در روزها و ماههای اخیر اذهان زیادی را به خود مشغول کرده, چه خبر شده؟ آیا قرار است جنگ جدیدی در منطقه خلیج فارس رخ دهد؟
هنوز هیچ کسی نمی داند که در آینده چه اتفاقی می افتد. آیا آمریکا و اسرائیل واقعا در صدد حمله به ایران و بمباران مراکز اتمی ایران می باشند؟ چنین حمله ای بطور حتم پیامدهای بدی خواهد داشت و تمامی معادلات سیاسی, نظامی وامنیتی خاورمیانه, حساس ترین منطقه جهان را بر هم می زند. تحلیلگران خارجی بر این باورند که آمریکا و اسرائیل به احتمال زیاد پیش از آنکه فرصت از دست برود تعدادی از مراکز هسته ای ایران را مورد حمله قرار می دهند! اما شک و شبهه در این خصوص زیاد است و این اخبار در حالی منتشر می شود که هنوز گفتگوهای مقامات ایرانی برای حل مسالمت آمیز پرونده فعالیت های هسته ای ایران در جریان است و نتایج گفتگوهای اخیر انجام شده در مسکو حاکی از آن است که پرونده ایران از کانال گفتگوهای دیپلماتیک خارج نمی شود و به جبهه جنگ نمی رسد. اما سوالی که وجود دارد این است که اگر هنوز امید به مذاکره از بین نرفته اسرائیل از کوبیدن بر طبل جنگ و قطعی جلوه دادن حمله غافلگیرانه به تاسیسات هسته ای ایران چه هدفی را دنبال می کند؟
در واقع می توان گفت سران اسرائیل قصد دارند با استفاده از سیاست تزریق ترس و نگرانی به افکار عمومی ایران ضعف نظامی و سیاسی خود را پنهان کنند چرا که از توان لازم برای حمله به ایران برخوردار نیستند و می دانند که در صورت بروز هرگونه حرکت نسنجیده ای در پیشدستی برای حمله نظامی به ایران خود بازنده جنگ با ایران می شوند. در واقع می توان اینطور پیش بینی نمود که اصلا حمله غافلگیرانه وجود ندارد و سران اسرائیل فقط قصد دارند از این طریق فشارهای روانی در درون ایران را افزایش داده تا بلکه به این امید بتوانند خللی در اراده دولت و ملت ایران در خصوص ادامه فعالیت های هسته ای بوجود آورند.همه می دانند که اسرائیل در آرزوی تضعیف قدرت ایران است و در این راستا سعی می کند به هر طریقی که شده (حتی جنگ) اهداف خود را عملی نماید. اما می توان گفت که آرزوی اسرائیل برای حمله به ایران و بمباران مراکز هسته ای ایران نظیر آنچه که در سال 1981 و در عراق انجام داد تنها یک آرزوی واهی و بدون پشتوانه است که اسرائیل هیچوقت نمی تواند آنرا عملی نماید. پنج دلیل وجود دارد که هر گونه حمله ای به ایران از سوی اسرائیل شکست می خورد. این دلایل عبارتند از :

1: اسرائیل نمی تواند از بمب اتم استفاده کند
هر چند که تسلیحات پیشرفته در دنیای امروز می تواند نقش یک فاکتور کلیدی را در بدست آوردن برتری های نظامی در جنگ بازی نماید اما آنچه مسلم است این است که نحوه واکنش طرف مقابل سرنوشت نهایی جنگ را مشخص می کند. برای مثال بررسی تجربه جنگ ویتنام نشان می دهد که با وجودی که ارتش ایالات متحده با یک ماشین نظامی حرفه ای و مجهز به این کشور حمله نمود نتوانست به هدف مورد نظر خود دست یابد و نهایتا مجبور به عقب نشینی از ویتنام شد. در واقع هیچ کسی فکر نمی کرد که آمریکا در نبرد با کشوری مثل ویتنام که از ارتش قدرتمندی برخوردار نبود و حتی از تجهیزات نظامی پیشرفته ای برخوردار نبود شکست برخورد اما به هر حال آمریکا با وجود تمام برتریهای نظامی که داشت شکست خورد. این مسئله در مورد اسرائیل نیز صادق است. هر چند که اسرائیل از کلاهک اتمی برخوردار است و تجهیزات نظامی پیشرفته ای را از سوی آمریکا و سایر کشورهای غربی دریافت نموده ولی داشتن بمب اتم به تنهائی نمی تواند باعث پیروزی اسرائیل در جنگ احتمالی با ایران شود. اسرائیل با دارا بودن 100 الی 200 کلاهک هسته ای تنها کشوری در منطقه خاورمیانه می باشد که از سلاح اتمی برخوردار است ولی بسیاری از کارشناسان مسایل دفاعی و نظامی بر این باورند که داشتن سلاح هسته ای به تنهایی کارت برنده اسرائیل برای پیروزی در جنگ با ایران محسوب نمی شود.آنچه مانع از حمله اتمی اسرائیل به ایران می شود این است که ایران در واکنش به حملات اسرائیلی از سلاح های بیولوژیکی و شیمیایی برای حمله به مناطق حساسی از اسرائیل استفاده می نماید که بررسی عوارض حملات تلافی جویانه ایران باعث می شود که اسرائیل از حمله اتمی به ایران منصرف شود.انصراف اسرائیل از حمله اتمی به ایران به این علت است که این کشور بسیار کوچک بوده و بخش عظیمی از جمعیت آن در محدوده کوچکی در اطراف تل آویو متمرکز شده است, به همین علت این منطقه بسیار آسیب پذیر شده چرا که بیش از هفتاد درصد از کل جمعیت اسرائیل و هشتاد درصداز ساختار زیر بنایی اسرائیل در این منطقه متمرکز شده است. در اینجاست که زندگی میلیون ها یهودی ساکن در اسراییل در معرض تهدید جدی قرار می گیرد و اسراییل پیش از آن که به فکر حمله پیشگیرانه به ایران باشد، باید به فکر جان آنهایی باشد که تمام جمعیت این کشور یهودی نشین را تشکیل داده اند.به همین علت هر چند که اسرائیل از سلاح اتمی برخوردار است اما تمرکز اقتصادی و جمعیتی آن در یک نقطه چنان ضعفی را به ارتش اسرائیل تحمیل نموده است که هیچگاه نتواند در برابر ایران از سلاح هسته ای استفاده نماید چون در صورتی که ایران این مناطق را مورد حملات شیمیایی یا بیولوژیکی قرار دهد دیگر از اسرائیل چیزی باقی نمی ماند و همین مسئله سبب شده که سلاح های شیمیایی ایران بتوانند به تنهایی عامل بازدارندگی مستحکمی در برابر کلاهک های هسته ای اسرائیل ایجاد نمایند.

2: حمله هوایی به ایران در تئوری ممکن ولی در عمل غیر ممکن است
نیروی هوایی اسرائیل برای حمله به تاسیسات هسته ای عراق (اوسیراک) از 16 جت که ترکیبی از بمب افکن های F-15 و جنگنده های F-16 بود استفاده کرد. یکی از علل موفقیت نیروی هوایی اسرائیل در آن عملیات فاصله پروازی مناسب میان اسرائیل و عراق بود که به جنگنده های اسرائیلی این امکان را می داد که بدون نیاز به سوختگیری هوایی بتوانند در زیر خط رادار پرواز کرده و خود را به اهداف مورد نظر برسانند ولی فاصله پروازی طولانی میان تهران و تل آویو مشکلات فنی بسیاری را بر سر حمله هوایی به ایران بوجود آورده که در حالیکه خطرات زیادی را برای هواپیماهای اسرائیلی بوجود می آورد بلکه موفقیت آمیز بودن آنرا نیز در پرده ای از ابهام قرار دهد. وقتی که تمامی این موارد در کنار یکدیگر قرار می گیرند حمله به ایران بسیار مشکل و خطر ناک و به عبارتی غیر ممکن به نظر می رسد. افسران نیروی هوایی اسرائیل و تحلیلگران مسایل دفاعی دانشگاه تل آویو و سایر تحلیلگران غربی که راههای حمله هوایی به ایران را بررسی کرده اند در بررسی های خود به این نتیجه رسیده اند که هیچ تضمینی برای موفقیت حمله هوایی موفقیت آمیز به مراکز هسته ای ایران وجود ندارد. اگر اسرائیل بخواهد مجددا اقدام مشابهی نظیر عملیاتی که در اوسیراک را انجام داد در ایران نیز انجام دهد باید از ترکیبی از جنگنده های F-16I و F-16D استفاده نماید. این هواپیماها دارای برد کافی برای رسیدن به هدف های مورد نظر در ایران و بازگشت هستند، اما به خاطر سوخت گیری هوایی که در مسافت های طولانی لازم است، این هواپیماها نیز از کارآیی چندانی برخوردار نیستند چرا که ضعف نیروی هوایی اسرائیل در امکانات سوختگیری هوایی (اسرائیل از تانکرهای قدیمی – بوینگ 707 – استفاده می نماید) مانع از موفقیت آمیز بودن حملات هوایی به ایران می گردد.

F-16I